Çeviri / Kübalı bir kadının dünyaya açık mektubu: Ben suçluyorum
ABD emperyalizminin artan ambargo ve tehditlerine karşı Küba'dan dünya kamuoyuna açık mektup yayınlayan Kübalı bir kadın, "Yüreklerinde hala insanlık taşıyanlara: Küba'ya bakın. Bize neler yaptıklarını görün. Kendinize sorun: Tarihin hangi tarafında yer almak istiyorsunuz?" diye sordu.
https://peoplesworld.org adlı internet sitesinde "Kübalı bir kadın" imzasıyla yayınlanan mektupta, ABD'nin uyguladığı ambargonun sonuçlarına dikkat çekildi. Mektup şöyle:
"Yo acuso! / Ben suçluyorum!
Sevgili dünya,
Bütün annelere, sınır tanımayan doktorlara, onurlu gazetecilere, adalet için çırpınan hükümetlere: Benim adım, milyonlarca insanın adı gibi sıradan. Ünlü bir soyadım yok, önemli bir görevim de. Ben sıradan bir Kübalıyım: bir evlat, bir kız kardeş, bir yurtsever. Bugün size kırık bir kalple, titreyen ellerle yazıyorum. Çünkü halkımın yaşadığı, bir kriz değil, bir felaket… Ve bu felaketi, Washington'un hesaplı, soğukkanlı bir katliam olarak tanımlıyorum. Bir katliam ki, dünya bu suçu görmezden geliyor.
BÜYÜKANNE VE BÜYÜKBABALAR ADINA SUÇLAMAM
¡Yo acuso! Suçluyorum!
Küba'da abluka nedeniyle yaşlılarımız zamansız ölümlerle karşı karşıya kalmaktadır. Kalp rahatsızlıkları, yüksek tansiyon ve diyabet gibi hastalıkların tedavisinde kullanılan ilaçlar, kasıtlı olarak Küba'ya gönderilmemektedir. Bu durum, kaynak eksikliğinden değil, tam tersine bu ölümcül yasaklamaların bilinçli bir sonucu olarak ortaya çıkmaktadır. Küba'ya ilaç satmak isteyen şirketler cezalandırılmakta, izlenmekte ve tehdit edilmektedir. Ancak dünya, bu duruma sessiz kalmayı tercih etmektedir. Oysa Kübalı büyükbabalar, göğüslerinde hissedilen sıkışmalarla hayatta kalabilmek için beklemektedirler. Ölüm bir anda gelebilir, fakat abluka her zaman var olmaya devam etmektedir.
ÇOCUKLARIM ADINA SUÇLAMAM
¡Yo acuso! Suçluyorum! Küba'da, yakıt eksikliği nedeniyle bebek küvözleri kapanmakta, yeni doğan bebekler hayatta kalabilmek için can çekişmektedir. Oysa Washington, hangi ülkenin Küba'ya petrol satabileceğine, hangilerinin satamayacağına karar vermektedir. Sadece 90 mil uzaklıkta, çocuklar hayatta kalabilmek için ağlamaktadır. Ancak Washington'daki bir ofiste imzalanan bir emir, bu hayatları değersiz kılmaktadır. Ben soruyorum: Uluslararası toplum nerede? Çocukları koruyan kuruluşlar neden susuyor? Kübalı çocuklar yaşamayı hak etmiyor mu?
KASITLI AÇLIĞA KARŞI SUÇLAMA
Küba'daki açlık, bir tesadüf değil. Bu, 60 yıl boyunca, sistematik bir şekilde, her yönetim tarafından titizlikle uygulanan bir politikadır. Bu, Donald Trump tarafından daha da sertleştirilen ve Marco Rubio'nun acımasızca hayata geçirdiği bir plan. "Ekonomik baskı" diyorlar buna. Ben ise buna düpedüz terörizm diyorum.
DOKTORLARIMIN DURUMU
¡Yo acuso! Suçluyorum!
Pandemi sırasında hayat kurtaran doktorlarımız, şimdi şırıngalardan, anestezi makinelerinden, röntgen cihazlarından yoksun. Bunu üretmeyi bilmediğimizden ya da yetersiz olduğumuzdan değil, ablukadan dolayı. Malzeme, yedek parça ve teknolojiye erişimimiz engelleniyor. Bilim insanlarımız, hiçbir yardım almadan, beş farklı COVID-19 aşısı geliştirdiler. Beş! Ve tüm bu başarıya rağmen, biz yine cezalandırılıyoruz.
DÜNYAYA SESLENİYORUM
Küba sizden sadaka istemiyor. Küba, sizden asker, yardım ya da sevgi istemiyor. Küba sadece bir şey istiyor: adalet. Ne daha fazlasını, ne de daha azını. Halkımın acılarını normalleştirmenizi istemiyorum. Ablukayı, adıyla anmanızı istiyorum: İnsanlığa karşı suç olarak.
Diyalog ve demokrasi hikayelerine kanmamanızı istiyorum. Biz sadaka istemiyoruz. Biz yaşamak istiyoruz.
SUÇ ORTAĞI HÜKÜMETLERE
Tarih size bedelini ödetecektir. Yalan söyleyen medyaya: Gerçek her zaman bir yolunu bulur. Yaptırımları imzalayan cellatlara: Biz Kübalılar, unutmayız ve affetmeyiz.
Yüreklerinde hala insanlık taşıyanlara: Küba'ya bakın. Bize neler yaptıklarını görün. Kendinize sorun: Tarihin hangi tarafında yer almak istiyorsunuz?
BU ÇIĞLIĞI DUYURUN
Bu, sadece bir gün batımı fotoğrafı değil. Bu, sıradan bir görüş değil. Bu, bir çığlıktır. Ve çığlıklar asla sessiz kalmaz. Duyulurlar. Yayılırlar. Çoğalırlar. Bugün sizden bir "beğeni" istemiyorum. Parmaklarınızı ekranı kaydırmaktan çok daha büyük bir şey için kullanmanızı istiyorum.
DUYURUN!
Böylece dünya, Küba'daki açlık ve acının bir kriz değil, kasıtlı bir suç olduğunu görsün. Böylece dünyanın her yerindeki anneler, burada bebeklerin abluka yüzünden kapatılan kuvözlerde hayatta kalmaya çırpındığını bilsinler. Böylece büyükanneler ve büyükbabalar, Washington'un engellediği ilaçlarla ölen yaşlılarımızı öğrensinler.
Suç ortağı hükümetler utansın!
Yalan söyleyen medya görmezden gelmesin!
Cellatlar, biz sessiz kalmayacağız.
Unutmayın, tek bir kişinin bunu paylaşması dünyayı değiştirmez. Ama binlerce, milyonlarca kişi paylaştığında… dünya değişir.
Olanları görmezden gelmeyin. Sessiz kalmayın. Bu suçlamayı ablukanın ötesine taşıyın.
DUYURUN, HEMEN ŞİMDİ!
Kaynak:
https://peoplesworld.org/article/yo-acuso-i-accuse-open-letter-to-the-world-from-a-cuban-woman/
Bu mektup ETHA tarafından çevirilmiştir.